حافظ همان غزلسرای بنامی است که تاریخ، نام پر آوازه­اش را نه تنها در جرگه­ی شاعران، که در صدر کارنامه­ی عرفان جهان ثبت کرده است.

گوته شاعر و ادیب مشهور اروپا پس از سال­ها مطالعه در ادبیات منظوم جهان به این نتیجه رسید که زبان حافظ اعجاز شعر تاریخ است و هیچ گاه تکرار نخواهد شد([1])، و ما بر این عقیده­ایم که زبان او اگر اعجاز نباشد، کرامت است.

غزلیات او شرح ایام و لیالی عمری است که در مکاشفه­ی محبوب و سیر خرابات عرفان گذشته است. پس­می­توان گفت او عارفی کامل است نه غزلسرایی مشهور که شاعرپیشه­ای عارف مسلک باشد.

اهل دلی از علاّمه­ی عرفان و حکمت جهان آیة الله سید محمد حسین طباطبایی1 پرسید: چه کسی را از اهل کمال می­شناسید که برتر از خواجه زبان به سرودن گشوده باشد؟ و علاّمه در پاسخ فرمود: «خواجه» گویا اگر بخواهیم در دنیای شاعران نیز همطرازی برای او بیابیم، دست به دوری باطل زده­ایم.

حافظ از خود آغاز می­شود و به خود بازمی­گردد، چون در کمال و عرفان الهی در راستای قامت او هنوز ظریف­اندیشی قد نکشیده است و چه بی­هنرند آنان که زیبایی و ظرافت شعر را اگر چه در پرده پوشی الفاظ می­دانند، اما چون داستان به حافظ می­رسد، الفاظ رندانه­ی او را عین معنا می­دانند و از حافظ بتی می­سازند که در مستی و جوان­اندیشی کسی در حدّ او نبوده است.

آیا تاریخ زندگانی او، آنان را به چنین مقصودی رسانده است؟ تاریخی که در فسق و فساد و پرده­نشینی عارفان و عزلت­گزینی شاعران سنگ تمام گذارده است؟ یا آن که بانگ جرس این بار حافظ را به باده­نوشی عوامانه تحریض کرده است؟

مرا در منزل جانان چه جای عیش چون هردم

جرس فریاد می­دارد که بر بندید محمل­ه

لطفا ادامه متن را در ادامه مطلب بخوانید.

 

نوشتن نظر (0 نظر ها)